Πέμπτη 1 Ιουλίου. Principal, Θεσσαλονίκη. 2 από τα μεγαλύτερα ονόματα της reggae σε ένα γαμάτο πολύωρο reggae live/gig/whatever. Από τις 7 παρά μέχρι τις 2 το βράδυ, το Principal ήταν γεμάτο από τους ήχους του μπάσου, της κιθάρας, των ντραμς και των πλήκτρων σε ρυθμούς reggae.
Irie!
Το όλο πρόγραμμα ξεκίνησε με την προβολή του Holding on to Jah, ένα ντοκιμαντέρ του Harisson Stafford (τραγουδιστή/front-man των Groundation) για το πως ξεκίνησε/μεγάλωσε/εξελίχτηκε το κίνημα των Rastafari. Με συνεντεύξεις από ιστορικούς αλλά και με σύγχρονο υλικό της εποχής και συντεύξεις *σχεδόν* όλων των μεγάλων ονομάτων της reggae. Το είδα σχεδόν από την αρχή — πρέπει να έχασα κάνα 10λεπτο μόνο.
Μετά σειρά είχαν οι Έλληνες Animation να ξεκινήσουν τη συναυλία. Είπαν τα δικά τους κομμάτια που μου άρεσαν πάρα πολύ ενώ προέκυψε ένα μικρο-πρόβλημα στα μικρόφωνα που τελικά λύθηκε. Στα + η γαμάτη φωνή του τραγουδιστή τους που θύμιζε μαύρου τζαμαϊκάνου που τραγουδάει ragga.
Αφού τέλιωσαν παίζοντας γύρω στην 1 ώρα και κάτι ψιλά, εμφανίστηκε ο... Don Carlos! Founding member των Black Uhuru, ο Don Carlos έδωσε ρεσιτάλ παρότι μεγάλης ηλικίας (γύρω στα 60) χωροπηδούσε σαν κατσίκι πάνω στη σκηνή από τη μία άκρη στην άλλη τραγουδώντας πολλά γνωστά δικά του κομμάτια. Στο τέλος είπε, φυσικά, guess who's coming to dinner... natty dreadlocks! Έγινε πανικός!
We gonna rock them, rock them all, we gonna beat them, beat them all!
Πέρασε κάνα 20λεπτο αφότου τέλιωσε ο Don Carlos και στην σκηνή βγήκαν οι πολυμελής Groundation. Ο Stafford φάνηκε γνώστης της πολιτικοοικονομικής κατάταστασης της χώρας μας και κάθε τόσο έλεγε τα δικά του positive λόγια (δυστυχώς δε μπόρεσα να ηχογραφήσω, αυτά που έλεγε ήταν διαμάντια) κάνοντας όλους μας να χοροπηδάμε ακόμη πιο δυνατά. Φάση παίχτηκε όταν μετά από 2+ ώρες τέλιωσαν, έφυγαν, αλλά τους κάναμε να γυρίσουν πίσω για ένα τελευταίο τραγούδι.
Ο ήχος ήταν πολύ καλός, η μπύρα στα 3 ευρώ (Βεργίνα όμως) και το νερο ΣΤΟ 1 ΕΥΡΩ (ΕΛΕΟΣ!). Φάουλ για το principal η τιμή του νερού. Στα αρνητικά και η ακριβή μετακίνηση από/προς Principal λόγω θέσης του. Στα ακόμη πιο θετικά όμως, όταν έχεις πρόσκληση για συναυλία (με πιάνεις;).
blessings bredrens and sistrents, stay irie and love everyone! everfaithful, eversure, everlivin jah rastafari!
Αγγλικούρα indie από το Noid, since 2007. Με σοβαρές soul και funk επιρροές, με λίγο ακόμη blend από reggae και vintage rhyth and blues μαζί με ταινίες του Jim Jarmusch. Το δεύτερο album τους "The House That Dirt Built" (Οκτώβριος, 2009) με γερές δόσεις από bass lines, "βρώμικες" κιθάρες και δυνατά drums μαζί με μια τζούρα country (όχι πολύ, ούτε που θα το καταλάβεις) σε πάνε αλλού. Ειδικά το "Short change hero".
